Powiem Wam coś.
My, kobiety, czasami naprawdę potrafimy sobie komplikować życie.
Chcemy czegoś.
Czekamy.
Dajemy sygnały.
Potem jeszcze kilka sygnałów.
A na końcu jesteśmy wkurzone, bo on… się nie domyślił.
No cóż.
Facet nie ma szklanej kuli. 😉
I piszę to jako kobieta, która sama też nie zawsze wszystko mówi od razu.
Chociaż przy moim charakterze i temperamencie Barana raczej długo nie wytrzymuję. Jak coś mi leży na sercu, to wcześniej czy później i tak ze mnie wyjdzie.
Czasami nawet szybciej, niż planowałam.
„Przecież powinien wiedzieć”
To chyba jedno z najpopularniejszych zdań w relacjach.
Przecież powinien wiedzieć, że coś jest nie tak.
Powinien zauważyć, że jestem zła.
Powinien wiedzieć, czego potrzebuję.
Powinien się domyślić, dlaczego milczę.
No dobrze.
Tylko skąd?
Naprawdę czasami oczekujemy od drugiej osoby umiejętności, których chyba jeszcze nie oferują nawet najnowsze technologie.
Czytania w myślach.
A później pada klasyczne:
– Co się stało?
– Nic.
Oczywiście „nic” oznacza, że wydarzyło się co najmniej siedem rzeczy, ale teraz nie będziemy przecież tłumaczyć. 😂
Znasz to?
Ja znam.
Z potrzebami jest jeszcze trudniej
O tym, że jesteśmy złe, czasem jeszcze powiemy.
Ale powiedzieć:
„Tego mi brakuje”.
„Chciałabym czegoś więcej”.
„Tego nie lubię”.
„A to akurat bardzo lubię”.
I nagle robi się trochę trudniej.
Zwłaszcza kiedy rozmowa dotyczy bliskości.
Przez lata prowadzenia firmy widzę, że ludzie potrafią zadawać naprawdę odważne pytania — pod warunkiem, że nie muszą zadać ich własnemu partnerowi.
Anonimowo?
Proszę bardzo.
Wyszukiwarka?
Jeszcze lepiej.
Rozmowa przy stole z osobą, z którą jesteśmy od kilku lat?
I nagle wszyscy tracą głos. 😉
Czego właściwie się boimy?
Chyba przede wszystkim oceny.
Że ktoś pomyśli:
„Co jej się nagle zachciało?”
Albo:
„Do tej pory było dobrze, a teraz jej coś nie pasuje?”
Tylko że nasze potrzeby przecież się zmieniają.
My się zmieniamy.
Nasze ciało się zmienia.
Nasze życie się zmienia.
To, co było dla nas ważne dziesięć lat temu, dzisiaj może mieć dużo mniejsze znaczenie. I odwrotnie.
Nie widzę w tym niczego dziwnego.
Bardziej dziwne byłoby dla mnie udawanie przez kolejne lata, że wszystko jest świetnie, jeżeli nie jest.
Nie, nie trzeba robić zebrania zarządu
Jako przedsiębiorczyni lubię konkrety.
Ale nawet ja nie uważam, że rozmowę z partnerem trzeba zaczynać od:
„Musimy porozmawiać”.
Bo już samo to zdanie powoduje, że człowiek ma ochotę uciekać. 😉
Nie trzeba przygotowywać prezentacji.
Nie trzeba mieć trzech stron notatek.
Nie trzeba zaczynać od wielkiego przemówienia.
Czasami wystarczy:
„Wiesz co? Chciałabym Ci coś powiedzieć”.
I powiedzieć.
Tak po prostu.
Sama też nie zawsze robię wszystko idealnie
No dobra.
Teoretycznie jestem idealna i jedyna na świecie — ale wiecie już, że to moja wersja z przymrużeniem oka. 😉
W praktyce jestem normalną kobietą.
Czasami coś powiem za szybko.
Czasami najpierw się zdenerwuję, a dopiero potem spokojnie zastanowię, o co właściwie mi chodziło.
Czasami też pewnie chciałabym, żeby druga osoba sama wiedziała, czego potrzebuję.
Ale z wiekiem coraz bardziej dochodzę do jednego wniosku:
łatwiej powiedzieć niż czekać, aż ktoś się domyśli.
I dotyczy to nie tylko relacji.
Dotyczy życia.
A co z bliskością?
Tutaj mam wrażenie, że nadal jesteśmy kilka kroków do tyłu.
Możemy rozmawiać o diecie.
O treningach.
O zabiegach.
O operacjach.
O pieniądzach.
A kiedy pojawia się temat własnych potrzeb w bliskości, nagle robi się niezręcznie.
A przecież jeżeli druga osoba ma wiedzieć, co nam odpowiada, musimy jej kiedyś o tym powiedzieć.
Nie każda kobieta lubi to samo.
Nie każdy mężczyzna lubi to samo.
Nie ma jednej instrukcji.
I może właśnie dlatego relacje są czasami takie skomplikowane.
Gdyby instrukcja istniała, pewnie już dawno sprzedawaliby ją razem z pilotem. 😂
Jeszcze jedno: „nie” też trzeba umieć powiedzieć
Mówienie o swoich potrzebach to nie tylko mówienie o tym, czego chcemy.
Czasami ważniejsze jest powiedzenie:
„Nie”.
„Nie mam ochoty”.
„Tego nie chcę”.
„To mi nie odpowiada”.
Bez tworzenia piętnastominutowego uzasadnienia.
Nie każda odmowa oznacza problem w związku.
Nie każda różnica zdań oznacza kryzys.
Czasem po prostu jedna osoba czegoś chce, a druga nie.
I tyle.
Im jestem starsza, tym bardziej lubię proste rozwiązania
Może kiedyś bardziej wierzyłam w te wszystkie „on powinien wiedzieć”, „ona powinna wyczuć”, „jeśli kocha, to zrozumie”.
Dzisiaj myślę trochę inaczej.
Jeżeli coś jest dla mnie ważne — wolę powiedzieć.
Jeżeli czegoś nie rozumiem — wolę zapytać.
Jeżeli czegoś nie chcę — wolę to zaznaczyć.
Oczywiście teoria teorią.
Życie czasami robi swoje.
Ale chyba właśnie na tym polega dojrzewanie. Nie na tym, że nagle wszystko robimy idealnie.
Tylko na tym, że trochę szybciej zauważamy własne głupoty. 😉
I może mniej czasu tracimy na czekanie, aż ktoś w końcu domyśli się tego, czego nigdy mu nie powiedziałyśmy.
Bo serio — szklanej kuli nadal nie mają.
A szkoda.
Czasami bardzo by się przydała. 😉
